Een maagdelijk witte pagina staart me aan.
Is het niet de bedoeling dat hier woorden komen staan?

Als ik wil gaan schrijven weet ik vaak al waarover ik zal beginnen.
Ik begin maar wat te typen en woord voor woord verschijnen de zinnen.

Maar soms is het gewoon leuk om zonder voorbedacht plan aan de slag te gaan.
Verstand op nul en loslaten, dan komen de woorden pas echt spontaan.

Best wel lekker om even niks van jezelf te moeten.
Gedachteloos rijmen, zonder diep in je geheugen te wroeten.

Een licht stukje tekst zonder belerende woorden of verstandige praat.
Plezier maken met zinnen, zonder te bedenken waarheen dat dit gaat.

En opeens wordt het lastig mijn woorden te schrijven.
Zomaar wat typen en in deze ‘freestyle flow‘ te blijven.

Mijn brein wijst me feilloos op mijn angsten en vrezen.
Het vraagt me wat ben jij aan het doen, en dwingt me terug te lezen.

Nou mijn “verstand” is weer lekker aan de gang.
Het vrij laten gaan duurde wel 10 regels lang.

Dan maar een bakje koffie om het daarna opnieuw te gaan proberen.
Even helemaal niks, niet presteren of controleren.

Afleiding dient zich aan, ik word in mijn schrijven gestoord.
Irritatie niveau stijgt, laat me met rust, zo kan ik niet voort.

En opeens valt het kwartje, ik ben niet meer vrij aan het dichten.
Het moet weer ergens over gaan, een wijze les met heldere inzichten.

Ik schud het van me af en denk bij mezelf: Baartje, maffe vent
Laat lekker los en geniet van het weekend!

(Fijn weekend en geniet!)