Tijd om te eten. Eén voor één schuift iedereen aan tafel. Dan zucht de oudste van de van de tienerdochters: “Ik hoef niks te eten hoor”, en staart een beetje sip naar haar lege bord. “Ik ben kei misselijk man, ik heb bijna de hele dag niks gegeten.” “Ben je zwanger”, grapte ik. De daarop volgende dodelijk blik spreekt boekdelen. Ik hoor haar bijna denken: Tsss, wa denkt hij. (nee ik ben de T van WAT niet vergeten) Lachend neem ik nog een hap van de lekkere boontjes op mijn bord. De volgende tiener doet haar gebruikelijke beklag over de belachelijke acties van de leraren. “Die idiote mentor van ons, moeten we naar een of ander filmpje kijken over pesten” De tienerzoon strooit terwijl hij luistert, op zijn gemak nog een halve pot gedroogde rode pepers over zijn eten en zwijgt. Ik hoor hem denken: Alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden.

De bordjes zijn leeg, tijd voor de tieners om de vriezer in te duiken voor een ijsje. “Zijn er geen raketjes?”, hoor ik uit de keuken. Voor het opstaan van tafel worden de glazen nog snel leeggedronken gevolg door een klankkoor van verschillende boeren uit verschillende monden. De een nog harder dan de ander. Terwijl we in de keuken nog lekker ouderwets af staan te wassen loopt de ene tiener naar mijn kantoortje om het laatste restje huiswerk te gaan maken. De ander laat zich languit op de bank glijden en start zijn Playstation op om een potje FIFA 15 te gaan spelen. De derde verdwijnt naar boven, maar niet voordat ze vanaf de trap door twee deuren en een muur de huiswerk makende tiener met een schreeuw probeert te bereiken. “Gaan we dalijk nog ff na buite, naar de Chill?” Blijkbaar was het luid genoeg want ik hoor: “ffkes dit nog afmaken, ben zo klaar”

Dan vult de keuken zich met het gedempte geluid van de zware bassen die uit de boxen van kantoor klinken. De afwas is gedaan en daar verschijnt de oudste weer terug van boven. De 2e of 3e wisseling van de outfit van die dag heeft ook weer plaats gevonden. Ze huppelt richting kantoor, maar niet voordat ze eerst een paar goedkeurende blikken in de spiegel werpt. Gevolgd door een aantal selfies. “Ow ja, ik had vanmiddag Sushi gegeten die ik bij de Aldi had gehaald, lekker man”. Ah, vandaar een leeg bord. Dan loopt ze veel minder sip als tijdens het eten naar kantoor. Het volume van de muziek gaat nog een tandje of 10 omhoog. Een paar minuten later horen we de stemmen van de dames boven de muziek uit komen in een dappere poging mee te zingen. Waka waka eh eh….

Het huiswerk is klaar, vraag me niet hoe dat mogelijk is, en de dames verschijnen springend in de woonkamer. Oink, oink, oink klinkt er uit een telefoon en op de maat van de ‘oinks’ springen ze door de kamer. De FIFA spelende tiener is waarschijnlijk geïnspireerd geraakt door zijn spelletje want die is zich om gaan kleden om buiten zelf een balletje te gaan trappen. Of misschien moet ik zeggen onder andere een balletje te gaan trappen. De rest van zijn activiteiten blijven tot op heden een groot geheim. Tenminste dat denkt hij. “Ik ben klaar, kom je” roept de jongste tienerdochter in haar telefoon naar de gezamelijke huisvriend. Blijkbaar het teken dat hij op mag komen draven. De pretoogjes van de huisvriend verschijnen in de deuropening terwijl de dames nog vrolijk rond dansen en zingen in de huiskamer. “ik heb echt medelijden met jullie”, zegt hij lachend. Nadat de dames nog een aantal keurende blikken in de spiegel hebben geworpen verdwijnt de club via de achterdeur. Rust!

Terwijl ik op de bank het nieuws zit te kijken verschijnt de tienerzoon weer ten tonele. Hij ploft zonder iets te zeggen in een hoek van de bank, stopt de ‘oortjes’ van zijn telefoon in zijn oren en verdwijnt in zijn geheime wereld. Een uurtje later verschijnen ook de dames weer. “Wanneer komt Bluf weer op tv?” en gaan naast me op de bank zitten. Ook hier komen de telefoons tevoorschijn. Terwijl ze haar scherm laat zien hoor ik de oudste zeggen: “Ken je hem, hij is zoooo knap hé, hij heeft me net toegevoegd op Facebook.” “Ja, ik ken zijn broertje ook, hij is echt chill” zegt de ander. Dan verdwijnt de dochter die van misselijkheid niet kon eten naar de keuken om twee eieren te bakken. De ander rent naar boven om haar pyjama vast aan te trekken.

De eerder genoemde serie begint en met z’n allen kijken we de taferelen op TV aan, tot de serie is afgelopen. Eén voor één vertrekt de jeugd naar boven. “Welterusten” gevolgd door: “Ik heb zo geen zin in morgen hé, stomme school”
Heerlijk, wat hou ik toch van die padvinders!